سایر بیماری ها

هر آنچه که باید درباره سندرم آسپرگر و اختلال ADHD بدانید

سندرم آسپرگر  و اختلال ADHD دو شرایطی هستند که هر دو دربرگیرنده توسعه مغزی  می شوند. این شرایط در اوایل زندگی فرد توسعه پیدا  کرده و ممکن است صفات رفتاری مشابهی ایجاد کنند. از سال 2013، جامعه پزشکی سندرم آسپرگر را به عنوان شرایط جداگانه ای نمی شناسد. در عوض این سندرم تحت اختلال طیف اوتیسم قرار می گیرد.  مردم معمولا از واژه سندرم آسپرگر برای ارجاع به اشکال خفیف تر اوتیسم استفاده می کردند.  در یکی از مقالات منتشر شده، پزشکی نوشت که بر اساس تجربیاتش حدود 60 الی 70 درصد افرادی که با سندرم اسپرگر دست و پنجه نرم می کردند مشخصاتی داشتند که پزشکان آن را به اختلال ADHD مرتبط می دانستند. در این مقاله قصد داریم تفاوت بین سندرم آسپرگر و ADHD را با هم مرور کنیم.

 سندرم آسپرگر و اختلال ADHD:

با اینکه این دو اختلال اغلب صفات رفتاری مشابهی از خود بروز می دهند اما شرایط جداگانه ای هستند. افراد مبتلا به اوتیسم در درک یا پاسخ دادن به هنجارهای اجتماعی مشکل دارند.  فرد ممکن است در این شرایط نسبت به موضوع یا شیء مدنظر بیش از حد هیجان زده شود. از سوی دیگر افرادی که با ADHD دست و پنجه نرم می کنند در تمرکز مشکل دارند، بیش فعالند و با موارد دیگری روبرو هستند. باید به خاطر داشته باشید که اختلال ADHD از اختلال سندرم آسپرگر رایج تر است و بیشتر در میان افراد دیده می شود.

  • بر اساس گفته های متخصصان، اختلال ADHD 9 درصد از کودکان 13 الی 17 سال و 4 درصد بزرگسالان را تحت تاثیر خود قرار می دهد.
  • بر اساس گفته های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، حدود یک الی دو درصد افراد در آمریکای شمالی، آسیا و اروپا با سندرم اسپرگر دست و پنجه نرم می کنند.

پزشکان معمولا در تشخیص اینکه کودک اوتیسمی اختلال ADHD دارند یا با سندرم آسپرگر دست و پنجه نرم می کنند، مشکل دارند. با اینحال، بیشتر صفات رفتاری بین این دو شرایط متفاوت است. افراد اوتیسمی که ADHD دارند ممکن است صفات زیر را تجربه کنند:

  • مشکل در تنظیم توجه
  • مشکل در دنبال کردن قوانین اجتماعی و درک هنجارهای اجتماعی
  • تحریک پذیری بالا

صفات رفتاری که در سندرم آسپرگر دیده می شود اما در اختلال ADHD رخ نمی دهد عبارت است از :

  • داشتن تمایل شدید به یک موضوع یا شیء خاص
  • صفات زبانی یا صحبتی متفاوت از افراد معمولی
  • مشکل در درک شوخی، طعنه و سایر موارد
  • مشکل در نشان دادن همدلی
  • مشکل در برقراری ارتباط چشمی و سایر ارتباطات غیر شفاهی همچون حالات صورت یا وضعیت بدن
  • مشکل در درک قوانین اجتماعی
  • تاخیر توسعه ای در مهارت های موتوری در برخی از موارد

صفات رفتاری که در ADHD رخ می دهد اما در آسپرگر دیده نمی شود عبارت است از :

  • مشکل در تمرکز یا توجه به جزییات
  • فراموش کردن یا پرت شدن حواس
  • مشکل در دنبال کردن دستورالعمل ها و اتمام وظایف شغلی یا مدرسه
  • صبور نبودن و مشکل در نشستن به هنگام انجام فعالیت های بی سرو صدا

ایا می توان همزمان به دو شرایط موجود مبتلا شد؟

افراد اوتیسمی ممکن است ADHD هم داشته باشند. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها حدود 14 درصد از کودکان اوتیسمی به ADHD هم مبتلا هستند.

 صفات و مشخصات ADHD و سندرم آسپرگر:

افراد اوتیسمی با هم متفاوت اند. برخی از افراد در برقراری ارتباط و استفاده از زبان مشکلات خفیفی دارند. این در حالیست که برخی ها در تلفظ کردن مشکل دارند. افرادی که با سندرم اسپرگر دست و پنجه نرم می کنند ممکن است تمایل وسواسی به موضوع یا شئ خاصی داشته باشند. در چنین شرایطی هر چیزی که مربوط به آن موضوع باشد را یاد می گیرند.

همچنین افراد اوتیسمی ممکن است صفات زیر را از خود نشان دهند:

  • صفات زبانی متفاوت از افراد معمولی
  • پاسخ های احساسی و اجتماعی متفاوت نسبت به افراد معمولی
  • مشکل در تعامل با دیگران
  • مشکل در تفسیر یا پاسخ دادن به روابط غیر شفاهی همچون حالات صورت
  • افزایش اضطراب و افسردگی

برخی از افرادی که با اختلال ADHD دست و پنجه نرم می کنند ممکن است الگوهای مداومی از عدم توجه، تحریک پذیری یا بیش فعالی را داشته باشند که باعث می شود در عملکردهای اجتماعی و شغلی شان مشکل داشته باشند. افراد مبتلا به ADHD ممکن است موارد زیر را هم تجربه کنند:

  • فراموشکار بودن
  • پذیرفتن خطرات غیر ضروری
  • مشکل در دنبال کردن دستورالعمل ها یا قوانین حاکم بر جامعه
  • مشکل در انجام دادن کارها در سکوت یا ثابت در یکجا نشستن
  • صبور نبودن

تشخیص:

ابزار علمی خاصی مثل ازمایش خون برای تشخیص سندرم آسپرگر یا ADHD وجود ندارد. محققان در حال کار بر روی  روش هایی هستند که  بتوانند از ابزارهای تصویربرداری مغزی برای شناسایی این دو بیماری استفاده کنند.

برای تشخیص سندرم آسپرگر و ADHD، یک یا چند پزشک کودک را بررسی می کنند و به طور کامل شرح حال پزشکی و شخصی اش را می گیرند. پزشکان برای بررسی مشکلات آموزشی، پردازش حسی یا مهارت های موتوری هم تست هایی را انجام می دهند. این تست ها در برگیرنده تست های فیزیکی، شنوایی، بصری و شفاهی است.

 درمان:

بیشتر متخصصان بر این باورند که درمانی برای سندرم اسپرگر وجود ندارد. بیشتر افرادی که با این سندرم دست و پنجه نرم می کنند ممکن است نیازی به درمان نداشته باشند. با اینحال افراد می توانند هر شرایطی که به سندرم آسپرگر مربوط است را بهبود ببخشند و مراحلی را برای کاهش مشکلات مرتبط با آن طی کنند. در بیشتر موارد هر چقدر فرد سریع تر تحت درمان قرار گیرد بهتر می تواند مشکلات سر راهش را بردارد. برخی از افراد برای مدیریت سندرم آسپرگر از روش های درمانی زیر استفاده می کنند:

  • تجزیه و تحلیل رفتاری
  • صحبت درمانی
  • کلاس های آموزش مهارت های اجتماعی
  • درمان جسمی
  • رژیم حسی
  • داروهایی برای مدیریت اضطراب، افسردگی و سایر شرایط مرتبط
  • رفتاردرمانی

منبع: medicalnewstoday

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن